• info@shutterednature.com

Zweten bij een zandkat

Zweten bij een zandkat

Mijn wereldkattenlijst staat na mijn reis door Botswana, Namibië en Zuid-Afrika op het indrukwekkende aantal van vier! Er is dus nog genoeg mogelijkheid om de lijst uit te breiden! Een dier waar ik al langer mijn oog op heb, is de woestijnkat, Sand Cat in het Engels. Dit is een dier ongeveer ter grootte van een huiskat met een voorkeur voor woestijnachtig gebied. Al enkele jaren is de meest betrouwbare plek om hem te zien de Westelijke Sahara bij het stadje Dakhla. Samen met een andere Nederlander die ook een bijzondere belangstelling voor katten heeft, ging ik daar dus in het begin van januari heen.

De beste kans om hem te zien, heb je als je ’s nachts rondrijdt terwijl je met een zaklamp de woestijn in schijnt. Dan hoop je op een gegeven moment oogschijnsel te zien en dat kan dan zomaar de kat zijn. Dagwaarnemingen zijn uiteraard ook mogelijk, maar zijn veel zeldzamer omdat hij lastig te zien is door zijn goede schutkleur. Wij hebben een week uitgetrokken en statistisch gezien zou dat toch genoeg moeten zijn. Op de derde dag hebben we vroeg in de ochtend eindelijk de kat: yes! Helaas hebben we geen foto’s en dat vinden we ook nog wel belangrijk. We blijven het dus proberen.

Er zijn ook enkele gebieden waar we off road naar de kat wilden zoeken en speciaal voor dat doel hadden we een 4×4 pick-up gehuurd. Je moet bedenken dat het wel echt de middle of nowhere is dus als er iets met je auto gebeurt dan heb je wel een probleem. Je hebt ook geen bereik dus je enige optie is dan teruglopen. Of dat nog niet genoeg is, liggen in de Westelijke Sahara ook hier en daar landmijnen. Waarschijnlijk zijn die op veel plaatsen niet aanwezig, want de lokale bevolking en de dromedarissen lopen ook gewoon overal rond, maar het is toch geen lekker gevoel. Het gebied wat wij berijden heeft gelukkig overal kriskras 4×4 sporen zodat we het wat de mijnen betreft wel aandurven.

Het heeft echter wel zin dat we daar rondrijden, want we vinden een woestijnkat bij daglicht! We zijn uiteraard heel blij dat we het geluk hebben om het dier overdag te zien en het levert geweldige foto’s op. Missie helemaal geslaagd!

Het blijkt echter het begin te zijn van een van de meer spannende momenten uit mijn leven. Om de kat goed op de foto te krijgen, hebben we de auto zo goed mogelijk gepositioneerd. Het probleem is echter, daar waar de woestijn overal uit vrij hard steengruis bestaat, op die plek juist wat rul zand ligt. Geen probleem toch? We hebben een 4×4! Bij de eerste poging om weg te rijden, slippen de banden. Rustig blijven, we graven ons wat uit en proberen het nog een keer. Dan komt de auto inderdaad van zijn plaats om een paar meter verder weer vast te zitten. Oeps, nu wordt het toch wel wat spannender. Een slaapmatje wordt opgeofferd om onder de banden te doen, we graven rondom de banden en we proberen het weer. Het heeft geen resultaat, de auto graaft zich verder in. Het zand raakt inmiddels zowat de bodemplaat.

Nu begint het zweet ons toch langzaam uit te breken. We zijn ongeveer 30 kilometer van de doorgaande weg verwijderd. Op zich is dat wel aan te lopen en omdat het bijna donker wordt, hebben we daar de hele nacht voor, maar het is toch geen aanlokkelijk vooruitzicht. Je moet echt lopen op de gps van je telefoon, want het gebied lijkt erg op elkaar en je bent zo de weg kwijt. Bandensporen volgen gaat ook niet makkelijk want die lopen kriskras door elkaar. Mijn mobiel doet het gelukkig nog goed en waarschijnlijk zal het ook wel lukken, maar leuk is het niet. Op zijn minst moet je ongeveer zes uur lopen, dan liften langs de weg en daarna in Dakhla een auto regelen om die van ons eruit te halen. Dat kost je zo een paar dagen van je vakantie!

We proberen het nog één keer. We graven weer flink rondom de banden, de stukken slaapmatje worden weer onder de banden gelegd. We leggen nog een steen en een paar flinke graspollen onder de voorbanden en we gaan het weer proberen. Ik ga nu achter het stuur zitten, ik laat heeel voorzichtig de koppeling opkomen. De auto komt omhoog! Voorzichtig geef ik gas bij. Nu snel schakelen, niet teveel gas in een keer geven want dan ga je alsnog slippen, maar ook zeker niet afremmen! Als ik eenmaal snelheid heb dan geef ik ook goed gas en ik rij dwars over de hoge graspollen weg. De auto gaat volgens mij op een gegeven moment met vier banden de lucht in, maar het maakt niet uit! Al snel bevindt ik mij op een hard stuk en de automotor kan uit. Wat een opluchting! We zijn allebei ontzettend blij dat we eruit zijn gekomen. Zo hebben de foto’s toch wel een bijzondere lading gekregen.

Wat hadden we anders kunnen (en moeten!) doen? Je kunt zandladders meenemen, die leg je dan onder je banden en zo kun je er weer uit komen. Je kunt in elk geval een schep meenemen, die hadden we ook niet… Je kunt ook de lucht uit je banden laten lopen. Een truc die ik in Afrika toegepast zag worden, maar nu vertrouwden we iets teveel op de all-terrain banden van onze pick-up… Onderschat ook een schijnbaar redelijk hard lijkend stukje zand niet! Gewoon je auto daar niet stilzetten. Wij hadden het al een paar keer eerder gedaan en toen gingen het goed, maar het kan dus ook een keer fout gaan. Sowieso is het wellicht wel een goed idee om misschien niet met één auto de woestijn in te rijden… Je kunt natuurlijk ook een satelliettelefoon meenemen, maar die krengen zijn duur! In elk geval is het weer een goede les voor de volgende keer.

Onze Toyota pick-up zag er stoer uit, maar kende ook zijn grenzen!

De zandkat staat in elk geval met glans op de lijst, maar daar moest wel voor gezweet worden!

 

Voor meer foto’s van onze nachtelijke zoektochten kijk hier!

Voor foto’s van het woestijnlandschap kijk hier!

Voor meer plaatjes vanuit cultureel perspectief kijk hier!

Voor een tripreport kijk hier.

LennartVerheuvel

Laat je bericht achter

%d bloggers liken dit: