• info@shutterednature.com

Zonsverduistering in de Atacama woestijn

Zonsverduistering in de Atacama woestijn

Na een paar prachtige weken in Patagonië zijn we nu weer terug in Santiago. Niet dat daar nu zoveel te beleven is, het echte spektakel bevindt zich 500 kilometer verderop! Toen de reisplanning al in redelijk vergevorderd stadium was, kwam ik er opeens achter dat op 2 juli een zonsverduistering zou plaatsvinden. Ik wilde mijn schema er niet helemaal voor omgooien, het ging om de dieren tenslotte, maar zo’n zonsverduistering een keer meemaken leek me toch wel geinig. Uiteindelijk begon de reis in Chileens Patagonië waardoor het zonde zou zijn om een zonsverduistering in datzelfde Chili over te slaan. Dat deden we dus maar niet en daar kregen we geen spijt van!

We vertrekken vanaf het eiland Chiloé en in het schema is rekening gehouden met eventueel noodweer. Mocht geen enkel vliegtuig opstijgen dan hebben we eventueel de optie om over land Santiago te bereiken, maar dat zou wel 1000 kilometer rijden betekenen en dan zou het wel spannend worden. Gelukkig is het prima weer en stijgt het vliegtuig op. Bij Santiago merken we al dat de hele wereld naar Chili gekomen is voor die zonsverduistering. Terwijl we in de rij staan voor de huurauto hebben we tijd om op het gemak een pizza te bestellen en we hebben hem al lang en breed op voor we eindelijk aan de beurt zijn. Dan nog wat gezeur met creditcards, maar dan hebben we toch de sleutel! De auto zelf blijkt in eerste instantie onvindbaar, maar uiteindelijk zitten we dan toch weer in een nieuwe huurauto. Nu nog die 500 kilometer rijden!

Bij een zonsverduistering is slechts in een heel beperkte zone sprake van een 100% zonsverduistering en 100% is echt andere koek dan 99%! De grootste stad in ‘de zone’ is La Serena. Dat houden we dan ook als richtpunt aan. Onderweg zien we veel lifters staan die vandaag en wellicht vannacht nog een poging gaan wagen om in La Serena te komen. Ik ben toch bang dat ze het niet allemaal gehaald hebben. Plannen jongens!

Uiteindelijk komen we in het donker in de stad aan. Dan begint de volgende uitdaging, een slaapplek vinden! We hadden er al op gerekend dat dit geen eenvoudige klus zou zijn en dat blijkt helemaal te kloppen. We rijden heel wat hostels af, maar alles zit vol. Solar Eclipse toeristen hebben de stad bezet! Bij een hotel zijn nog wel kamers, maar tegen 400 dollar per nacht… Andere keer misschien! Uiteindelijk stuitten we 15 kilometer buiten de stad onverwachts op een soort bungalowpark in aanbouw. We kunnen voor een prima prijs slapen in een net klaar gebouwde bungalow en we krijgen er ook nog eten bij! Dat kwam uiteindelijk dus wel goed.

De volgende ochtend gaan we vroeg op pad, maar komen we tot de onaangename verrassing dat de weg is afgezet. We willen naar La Silla, een sterrenobservatiepunt, maar dan wordt dan lastig… Gelukkig kunnen we via een binnenwegje alsnog op de hoofdweg komen. Het is een beetje filerijden, maar we komen vooruit! Onderweg zien we hoe de berghellingen massaal bezet zijn met letterlijk duizenden auto’s.

Uiteindelijk komen we bij onze afslag. La Silla blijkt echter alleen toegankelijk te zijn voor mensen met een ticket en die waren een jaar geleden al uitverkocht… Later zien we ook de helikopter van de president naar de plek toevliegen en naar verluid waren ook Mark Zuckerberg en Bill Gates aanwezig. Wij moeten het met wat anders doen! Gelukkig is er voor de wat gewonere man ook wat geregeld. Er is een heel festivalterrein opgetuigd!

Midden in de Atacamawoestijn met een geweldig uitzicht naar alle kanten op 2000 meter hoogte. Veel perfecter wordt het niet!

In de verte zie je La Silla nog

We doden de tijd wat met het rondkijken, er is zelfs een circus aanwezig!

In het midden staat een muziektent met groot scherm waar een klok op te zien is die aftikt naar het moment van de waarheid.

The final countdown

Ongeveer tien minuten voordat de verduistering begint, zoek ik een plekje voor mezelf een paar honderd meter voor de menigte. Camera op het statief en wachten maar!

Mijn uitzicht, het wordt langzaam donkerder

Het valt tegen hoeveel je ziet als de maan langzaam voor de zon gaat. Het licht lijkt nog even fel, maar met het speciale brilletje zijn de vorderingen goed te volgen. De schaduwen worden ook steeds langer. Vanuit de muziektent hoor ik nog bijpassende muziek.

Het wordt steeds donkerder en de schaduwen worden steeds langer. Opeens is de maan met het blote oog zichtbaar, dan gaat het razendsnel. Er trekt een schaduw over de aarde. Het laatste streepje licht verdwijnt. Daar is hij dan! Het is werkelijk onbeschrijfelijk wat er dan te zien is en wat er door je heen gaat. De muziek en de geweldige omgeving dragen daar ook zeker aan bij. Dit is iets wat je zelf moet meemaken want dit goed op de foto krijgen is niet mogelijk. De zon heeft een prachtige en heel bijzondere lichte kleur blauw met een heel dun wit randje erom heen. De lucht is donkerblauw en er zijn sterren te zien.

Het duurt ongeveer twee minuten, maar dat is ook echt zo voorbij. Opeens kruipt het licht weer vanachter de maan en er is weer licht! Echt waar, een zonsverduistering is onbeschrijfelijk. Zonder overdrijven was dit het mooiste wat ik ooit gezien heb en dan had ik die poema’s van Torres nog vers in het geheugen! Nu begrijp ik ook waarom mensen de hele wereld over reizen om alle eclipses te zien. Letterlijk drie minuten voor de totale eclips bedacht ik nog dat ik dat allemaal nogal overdreven vond, maar dan zie je het! Dit is echt een van die dingen die je toch zeker een keer in je leven moet meemaken. Maar goed, genoeg gepraat. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Zoals ik al zei laten de foto’s niet het hele plaatje zien. De maan is niet zwart als hij de zon verduistert, maar blauw. Op de onderstaande foto heb ik mijn best gedaan om in Lightroom in de nabewerking bij het echte plaatje in de buurt te komen. Dat is niet helemaal gelukt, maar het idee is er!

Ook heb ik een filmpje gemaakt waarop je kunt zien hoe de wereld even voor een paar minuten donker werd. Let ook op de muziek en de reacties!

In de muziektent wordt, geheel bijpassend bij zo’n moment in de eerste stralen van de weer tevoorschijn komende zon, een opera gezongen.

We besluiten om maar te vertrekken want we verwachten dat het nog wel eens een lange rit naar huis kan worden. Dat blijkt inderdaad te kloppen. Al die duizenden auto’s moeten weer terug naar huis en dan kan er hier en daar ook nog wel eens een ongeluk gebeuren. In totaal tel ik er vijf en het kost vijf uur om bij La Serena te komen…

Een aantal kilometer voorbij de stad vinden we midden in de nacht eindelijk een camping waar we kunnen slapen. Het was een lange dag, maar het was alle moeite meer dan waard!

 

 

LennartVerheuvel

Laat je bericht achter

%d bloggers liken dit: