• info@shutterednature.com

Category Archive Wilde katten blog

Als de wet van Murhpy in je voordeel werkt

De wet van Murphy komt er in het kort op neer dat alles wat fout kan gaan, fout zal gaan. Vaak betekent dat als één ding fout gaat, de daaropvolgende dingen ook wel fout zullen gaan. Bijvoorbeeld als je bij de supermarkt net die rij uitkiest die het langzaamst gaat, bij het betalen je bankrekening geblokkeerd blijkt te zijn en je auto net wordt weggesleept als je de supermarkt uit loopt. Dan heb je niet je beste dag. Andersom kan ook: een dag die goed begint, wordt alleen maar beter. Als je op zoek gaat naar leuke dieren dan kan Murphy’s wet zomaar om de hoek komen kijken. Er zijn van die dagen waarop je niets leuks kunt vinden dan voelt het al snel alsof Murphy het op je voorzien heeft. Gelukkig zijn er ook dagen, een stuk zeldzamer weliswaar (!), waarop alles goed lijkt te gaan. Die dagen maken dan weer veel goed van wat eerder fout ging.

Zoektocht naar vreemdste kat ter wereld!

Als er één kat is die er op het eerste gezicht niet uit ziet als een kat is het de jaguarundi wel. Door de wat lange kop met langgerekt lijf en korte poten doet deze kat op het eerste gezicht meer aan als een wezelachtige dan een kat. Toch is het echt een kat en als je een beetje een flatterende foto te pakken krijgt nog best een schattig beestje ook! Deze kat komt vrij wijdverspreid door Latijns-Amerika voor maar nergens is hij makkelijk te zien. Sommige gebieden geven meer kansen dan andere, maar vaak blijft een jaguarundi een toevalstreffer en ze worden dan ook meestal gezien terwijl ze voor de auto over de weg rennen.

Toen ik in 2019 een grote Zuid-Amerika reis deed, had ik wel wat onderzoek gedaan naar deze kat en hij leek toen enigszins regelmatig gemeld te worden in het Kaa Lya Park in Bolivia. Helaas paste dat toen niet in het financiële plaatje omdat ik al een grote reis aan het maken was. Ik had echter een mooie tijd in het Barba Azul Reserve en je kunt niet alles hebben. Toch bleef ik de tripreports uit Bolivia in de gaten houden en daar kwam toen wel een heel interessante plek naar boven. Jaguarland of La Moneda Reserve bleek een hele bijzondere plek te zijn. Daar werden zomaar in enkele dagen meerdere jaguars, jaguarundi’s en ocelots gezien! Daarnaast was er vaak nog een sterke ‘supporting cast’ van andere iconische Zuid-Amerikaanse zoogdieren zoals laaglandtapir, moerashert, langstaartotter, tayra en anderen. Dit gebied bleef dus wel in mijn achterhoofd zitten, maar ik had ook nog wel wat andere plannen. Toen mijn geplande reis in het najaar last minute niet door kon gaan vanwege corona, zat ik echter naast Ecuador ook weer meteen aan Bolivia te denken. Ik nam dus weer contact op met Nick McPhee die ik in 2019 ook ontmoette en hij kon al snel een 5-daagse trip in elkaar zetten naar Jaguarland. Dat ging ik dus maar doen!

Na een tweeweekse reis door Ecuador met als hoogtepunt een prachtige brilbeer was het tijd voor nog twee weken Bolivia. Het plan was om eerst 5 dagen naar Jaguarland te gaan en daarna de overige dagen te gaan vogels kijken. Er bleek echter een probleem te zijn, namelijk dat er een paro startte op de dag dat ik in Bolivia zou aankomen. Een paro is een staking waarbij mensen niet alleen stoppen met werken maar ook blokkades opwerpen in de straten zodat er niemand meer door kan. Het plan om na mijn aankomst op het vliegveld meteen door te rijden naar Jaguarland, ging dus niet door. Midden in de nacht kwam ik dus aan op het vliegveld in Santa Cruz. Daar nam ik een taxi vanaf het vliegveld naar mijn hotel. De chauffeur reed door alle buitenwijken van Santa Cruz om de blokkades maar te omzeilen. Uiteindelijk lukte dat gelukkig nog ook en ik kwam veilig aan bij mijn hotel. De volgende dag bleek het potdicht te zitten waardoor ik een dag in het centrum van Santa Cruz moest blijven.

De dag er na zouden we vroeg in de ochtend om 3 uur weg gaan. Helaas bleken de blokkades te hardnekkig en de dronken lui die er op stonden waren ook niet van zin om een beetje mee te denken. Om half 6 deden we een nieuwe poging. De blokkades bleken zowaar tijdelijk te zijn opgeheven om iedereen in de ochtend de kans te geven om boodschappen te doen. Toch waren we er nog niet gerust op en sommige blokkades bleken ook moeilijk te passeren te zijn, maar dat ging nog betrekkelijk goed. Na een paar uur rijden kwamen we uiteindelijk bij de allerlaatste blokkade aan, maar daar konden we niet door heen. Gelukkig was er een landweggetje dat we konden gebruiken om er omheen te rijden. De plaatselijke agrariërs waren natuurlijk niet te beroerd om ook allemaal hun eigen blokkade op te werpen waardoor die nog een centje konden bij verdienen. Vroeg in de middag kwamen we echter dan toch aan in Jaguarland! Hier zouden we wel even blijven dus hadden we van de paro voorlopig geen last.

Het was al een inspannende dag geweest, maar we gingen maar meteen op pad. Je moet alle tijd benutten natuurlijk! Jaguarland bleek al snel een soort plek te zijn waar ik nog niet eerder geweest was. Vrij laag bos werd afgewisseld met stukken savanne doorkruist met kanalen en slootjes en ook werd een deel van het gebied gebruikt om soja te verbouwen. Mij vielen meteen de grote aantallen reigers op van allerlei verschillende soorten. Ook zaten er veel slakkenwouwen. Daarnaast liepen op de grond soms groepen Guans rond. Een soortgroep die ik tot dan toe alleen kende als schuwe en solitaire bosvogels. Ik besteedde deze keer echter niet zoveel aandacht aan de vogels want er waren andere doelen te bereiken! Tegen het einde van de middag zagen we ons eerste leuke zoogdier: reuzenmiereneter! Dat was geen nieuwe soort meer voor mij, maar uiteraard was het weer leuk om deze soort na twee jaar weer eens te zien!

Een tijdje daarna ontdekken we brulapen in een boom. We stoppen even voor de foto.

Dan blijkt er ook een Black Spider Monkey tussen te zitten! Deze slingeraap was door Nick recent al eens gezien en ik verbaasde mij daar al over omdat het mij helemaal geen geschikt gebied voor deze soort leek. Ik ben er echter erg blij mee. In Peru had ik deze soort gehoopt te zullen zien, maar daar waren ze verdwenen uit het stuk regenwoud waar ik zat. Slingerapen houden van ‘undisturbed’ regenwoud. Daarom is het nu vreemd om er eentje te zien hangen aan de rand van een laag bos dat grenst aan savanne. Die is binnen in elk geval!

De rest van de middag verloopt zonder veel opwinding. We zien echter een aantal moerasherten wat ook nog een nieuwe soort voor mij is.

Het begint al wat te schemeren, maar dan kan er soms juist iets goeds opduiken. Als we even stoppen om een Rufescent Tiger Heron goed te bekijken, zie ik daar achter ineens iets donkers bewegen. Dat kan nog van alles zijn, maar de auto die net optrok om weer verder te rijden stopt toch even om het ding goed te checken. Dan komt het dier te voorschijn en dat is gewoon een jaguarundi! De auto wordt stil gezet terwijl de jaguarundi over het pad komt aanwandelen.

Op een gegeven moment maakt hij een sprong in het hoge gras, maar hij weet geen muis te vangen.

We hopen natuurlijk dat hij écht dichtbij gaat komen, maar dat blijkt wat teveel gevraagd. De kat stopt op een gegeven moment en kijkt ons een paar seconden roerloos aan. Daarna draait hij om en neemt de benen.

Ik ben toch erg blij dat mijn belangrijkste doelsoort zo goed is gelukt. Een jaguarundi zien jagen is toch iets wat niet veel mensen gezien hebben! Foto’s maken was uitdagend op deze afstand, maar gelukkig zit er nog wel wat scherps bij. Het is in elk geval een hele fijne binnenkomer voor Jaguarland: op naar meer!

De volgende doelsoort komt echter sneller dan ik had verwacht omdat tijdens een korte night drive op diezelfde dag ineens een ocelot voor de auto springt en voor ons uit rent! Mijn tweede kat, maar hopelijk zal ik nog een betere waarneming krijgen van deze!

Een glimp van een platkopkat

Drie dagen heb ik gepland bij de Kinabatanganrivier. Mijn doel hier is om neusapen (Nasalis larvatus) te zien en ook hoop ik Orang-Oetan (Pongo pygmaeus) nog wat beter te kunnen bekijken. Daarnaast ga ik op pad met een gids om te proberen Bornean Ground Cuckoo (Carpococcyx radiceus) te zien. Stiekem heb ik echter nog wel een ander doel: Flat-headed Cat (Prionailurus planiceps), of in het Nederlands: platkopkat! Deze kat wordt ook bij deze rivier gezien, alleen moet daarvoor wel het water laag staan en dat is nu niet het geval. De eerste twee nachten dat ik er ben, ga ik nog wel fanatiek zoeken, maar de laatste nacht heb ik het wel gezien.

Sunda Leopard Cat

De Sunda Leopard Cat (Prionailurus javanensis) is nog maar recent afgesplit door de IUCN Cat Specialist Group. Deze soort heeft nog geen Nederlandse naam, maar aangezien de gewone Leopard Cat nu nog Bengaalse tijgerkat heet, lijkt Sunda tijgerkat als naam mij voor de hand te liggen. Het was voor mij een van de minst moeilijke katten waar ik naar gezocht heb. Ze worden ook eigenlijk bij elk tripreport wel gemeld als mensen in de goede gebieden goed naar zoogdieren gezocht hebben. Mijn eerste zag ik in Danum, maar dat ging een beetje snel. Gelukkig kwamen er in Deramakot veel goede waarnemingen.

Koplampen in de mist

‘Zullen we koffie gaan drinken? ‘Nee, toch nog maar even wachten’. Het zijn van die kleine dingen die ervoor zorgen dat je op een bepaalde tijd op een bepaalde plek bent. Even stoppen omdat het regent en je wilt je regenkleding aandoen, even stoppen om te kijken of dat oogschijnsel toch niet van iets spannenders dan een flying squirrel komt en toch nog maar even wachten met koffiedrinken. Al die dingen kunnen het verschil maken tussen een soort net missen en een soort grandioos binnenhalen.

Reis al vroeg geslaagd: marmerkat!

Als ik op reis ga, probeer ik altijd van tevoren een beetje een realistische inschatting te maken wat er mogelijk is. Uiteraard is er dan ook altijd ruimte voor een beetje wishful thinking. Het grote doel voor mij in Borneo was om zoveel mogelijk nieuwe kattensoorten binnen te halen, maar ik wist ook wel dat het erg moeilijk kon worden. Er is maar één kat makkelijk in Borneo en dat is de Sunda luipaardkat (Prionailurus javanensis). Daarna wordt het meteen moeilijk! Er leven in totaal vijf katten op Borneo. De al eerder genoemde Sunda luipaardkat (Prionailarus javanensis), marmerkat (pardofelis marmorata), platkopkat (prionailurus planiceps), de grootste: de Borneose nevelpanter (neofelis diardi) en de allerzeldzaamste Borneogoudkat (pardofelis badia). Van die laatste wist ik wel het eigenlijk onmogelijk zou zijn om die te zien, maar ook alle andere katten zouden stuk voor stuk heel erg lastig worden. Ik had dus voor mezelf besloten dat mijn reis geslaagd zou zijn als ik een Sunda luipaardkat (Prionailurus javanensis) plus één van de andere katten gezien zou hebben.

Torres del Puma’s!

Al twee jaar geleden begon ik met het plannen van deze reis, ik wilde namelijk aan het einde van mijn studietijd een keer een hele lange reis maken. Sindsdien zijn mijn ideeën over de indeling van de reis elke keer weer veranderd, maar uiteindelijk stond er toch een plan! Nu was het dan eindelijk zo ver: een reis van drie maanden door Zuid-Amerika was begonnen! Ik ben van plan om drie landen te bezoeken, namelijk Chili, Bolivia en Peru. Uiteraard is een doel van mij om te werken aan mijn kattenlijst, maar ook wil ik graag mijn Spaans verbeteren en staan er ook een aantal vogels op het wensenlijstje. De reis begint in het zuidelijkste vliegveld van Chili: Punta Arenas. De bestemming van dit deel van de trip is Torres del Paine: naar verluid de beste plek in de wereld om poema’s te zien.

Ook de nacht is (soms) vol met dieren!

We zijn in de Westelijke Sahara op zoek naar een woestijnkat. Daar kun je hier meer over lezen. De tactiek om hem te zien is om de weg tussen Dakhla en Aousserd ‘s nachts op en neer te rijden en dan met zaklampen de woestijn in te schijnen in de hoop een woestijnkat of een ander nachtdier aan te treffen.

Zweten bij een zandkat

Mijn wereldkattenlijst staat na mijn reis door Botswana, Namibië en Zuid-Afrika op het indrukwekkende aantal van vier! Er is dus nog genoeg mogelijkheid om de lijst uit te breiden! Een dier waar ik al langer mijn oog op heb, is de woestijnkat, Sand Cat in het Engels. Dit is een dier ongeveer ter grootte van een huiskat met een voorkeur voor woestijnachtig gebied. Al enkele jaren is de meest betrouwbare plek om hem te zien de Westelijke Sahara bij het stadje Dakhla. Samen met een andere Nederlander die ook een bijzondere belangstelling voor katten heeft, ging ik daar dus in het begin van januari heen.

Een geweldige middag

Vandaag zou onze tweede en laatste dag in Etosha National Park zijn. Helaas, we moeten weer verder! Uiteraard hopen we daar nog wel het maximale uit te slepen dus we zijn al weer vroeg in het park. We zijn allemaal nog wel gaar van gisteren. Ongeveer honderd meter na de ingang zijn we echter klaarwakker. Een leeuwin is een prooi aan het besluipen! De prooi blijkt een springbok te zijn. Helaas duurt het besluipen nogal lang en door de dichte begroeiing zien we op een gegeven moment beide dieren niet meer. We gaan dus maar door. ’s Ochtends zien we verder een beetje dieren die we al gezien hadden. Net als gisteren gaan we weer zwemmen in Halali. Helemaal opgefrist gaan we er ’s middags nog één keer tegenaan. Nu moet het gaan gebeuren!